روضه اهل بیت را چند می فروشی؟
همیشه به رفقایم می گویم هیئت را دو چیز می گرداند؛ عشق و پول! همه کسانی که در برپایی هیئت به نحوی نقش دارند یا به پای عشق شان آمده اند، یا معطل پول مانده اند و جالب اینکه در بیشتر اوقات فقط یکی از این دو مقوله زیر یک خیمه می گنجد. پس جمله ام را این جور تصحیح می کنم: هیئت را دو چیز می گرداند؛یا عشق یا پول!
خدا بیامرز شهید مطهری می گفت:«هدف وسیله را توجیه نمی کند.» این یعنی ما به هر وسیله ای نمی توانیم جمعیت جمع کنیم پای پرچم ارباب! خواه آن وسیله شام های چرب و چنان باشد، خواه «مداح نماهایی» که آلبوم مشکل اخلاقی و اعتقادی اند!
پیشنهاد من برای پرونده این نشریه به این دلیل بود که اگر قبلاً گاه گاهی از گوشه و کنار خبر می رسید که فلان مداح فلان جا خوانده و فلان پاکت گزاف را گرفته چشماهایمان گرد می شد و کلی نچ نچ می کردیم و سر تکان می دادیم. اما الان این موضوع آنقدر تکراری شده که دیگر برایمان جا افتاده و حتی شده یکی از مخارج ثابت هیئت هایمان! هربار که در هیئت به این موضوع بر می خورم و با بزرگترهای خودم در این مورد مشورت می کنم بیشتر حس می کنم که همه با آن به عنوان یک عرف کنار آمده اند و تسلیمش شده اند.
تا الان که دارم می نویسم از هر زاویه ای نگاه می کنم نمی توانم دلیل و توجیهی بیاورم برای کسی که در عالم نوکری اهل بیت، چشم داشت مالی هم دارد. مثلاً کسی که صدای خوشی داشته و از بین جاهایی که می توانسته از آن استفاده ببرد، دستگاه اهل بیت علیهم السلام را انتخاب کرده یا به پای عشقش آمده یا محض سود مالی! تعارف که نداریم این دو تا با هم جمع نمی شوند. این شاخص برای همه صدق می کند: آشپز، متخصص برق و صوت و...! در غیر این صورت به آنها بهتر است به عنوان شغلهایی نگاه کنیم که در قبال دست مزد در هیئت ازشان خدمات می گیریم.
ولی آیا می شود به مداحی به چشم شغل نگاه کرد؟ حتی اگر شغل هم باشد، پول های بی زبانی که به عنوان «صله های بی در و پیکر» این روزها مطرح می شوند، منطقی است؟ آیا مداحان و هیئتی هایی که برای رسیدن به نیت های بی ارزش شان، با اعتقاد مردم بازی می کنند، جواب و توجیهی برای صاحب پرچم خواهند داشت؟ «وای به آن ساعتی که پرده بر افتد!!!»
محمد قاسم زاده
(با کلیک بر روی تصویر زیر، این مطلب را دریافت نمائید.)
